تا کی باید مذهب را به دسته آفتابه بست؟

Deiokes — Sun, 09 Aug 2009 06:35:33 +0000

آخرهفته ی گذشته ,خسته از زندگی ماشینی و شهری دو سه روزی رو اوردم به دامن پاک طبیعت و به قولی بازگشت به بدویت! جنگلی بود وسیع و سر سبز . از شمال محدود به ساحل دریا. مملو از درخت و خاک و شن و حشرات و آدمیزاد در هرگوشه! اونهایی مثل من فراری از زندگانی خود و به دنبال کنج خلوتگاهی برای تفکر و تدبر. گوشی موبایل به گوشه ای افتاده و نه خبری از صدای موزیک بودو نه خبری از صدای ماشین و طیاره و قطار!ساعت هم که اصلا افتخار همراهی رو در همان خانه از دست داده بود. شب هنگام صدای ناله ی چوب توی آتش تنها صدایی بود که میشد شنید ومن ؟ من زیر سوسوی یه چراغ نفتی کنار آتش گهگاهی به آتش زل می زدم و گاهی هم گوشه چشمی داشتم به کتابی که از دستم رها و روی پایم افتاده بود. قبل از سفر از کتابخانه به عاریه گرفته بودم به عنوان همسفری برای اوقات بی کاری. روی جلد و بر پس زمینه ی نارنجی چنین نوشته بود ” خسی در میقات … جلال ال احمد” و طرحی ساده از چهره ی او در گوشه با سبیلی که بر جای “آکولاد” آل احمد نشسته بود. داستان روایت سفر است به مکه در سال 42 و شرح اتفاقات و احساسات و تفکرات (این آخری گاها غیر مستقیم ,برای رساندن خاننده به مقصود). سفرنامه؟ نه! بیشتر شبیه پندنامه ای بود بدون پند.با نثری ساده و روان. روایت دیدار با خود در حج (وگر نه که خدا همه جا حاضر است و ناظر و چه سودی دارد خریدن مشقت سفری این چنین طاقت فرسا برای دیدار کسی که همیشه و همه جاست). سوای از ارزش تاریخی و ادبی ,کتاب زبانی بود برای سئوال های نپرسیده. نکاتی که در هزار و سیصد چهارصد سال قبل و چهل و اندی سال بعد از این نوشته, نه کسی پرسیده و اگر هم به ذهن رسیده جرات پرسش نبوده. بیان حال آنانی که دین رو 72 مکتب کرده اند و از حقیقت آن بی خبر! جاهلیتی که هنوز گریبانگیر حقایق است و قاطعیتی بی پایه. گاه پرازحسرت و اندوه. و حسرت بیشتر میشود وقتی که تاریخ نگارش کتاب رو میبینی. وضع جهان اسلام و جامعه ی ما در این چهل و شش سال ثابت نه ,که با سرعتی روزافزون به سوی قهقرا می رود و دریغ از لحظه ای تفکر, که پنداری سالهای سال است نسل متفکران منقرض شده. کا ان هو جاهلان با سرعتی دوصد برابر سرعت رشد بشر رو به پسرفت اند در تاریکی و تعدادشان روزافزون! و آنان که به گناه دیدن حقیقت به مجازات چشم خود مینشینند و مصلحت را در سکوت می جویند ,همان خاسرون و رواج دهندگان پسرفت اند.

حقیقت چشم نمی طلبد برای دیدن. قلب می خواهد و عقل که هر یک بدون دیگری خار است و محکوم به فنا. باشد که بتوانیم روزی در محضر عقل و دل به تماشای خود در آینه ی حقیقت بنشینیم

Deiokes — Sun, 09 Aug 2009 03:17:33 +0000

پرچمم رو پس بدین

Deiokes — Fri, 03 Jul 2009 00:43:40 +0000

در سفری که به اتاوا داشتم برای انتخابات بیست و دوم خرداد یه نکته بود که خیلی آزارم میداد. کسایی که خودشونو ایرونی تر از ما میدونستن اون طرف خیابون جلوی سفارت ایران صف کشیده بودن با پرچمای شیروخورشیدشون ,با عکسای رضا پهلوی ,با بلندگوها و چهره های عصبیشون. هنوز اون صداها تو گوشمه: آهای جوونی که پرچم جمهوری اسلامی رو دوشته! آهای زنی که آزادی خودت رو به اون حجاب فروختی! ننگ بر تو… این ماجرا ساعت ها ادامه داشت و ساعت ها طول کشید تا بتونیم به عده ای از عابرای از همه جا بیخبر بفهمونیم که این یک راهپیمایی علیه حکومت ایران نیست بلکه انتخابات ریاست جمهوریه.

اون قضایا گذشت. تو ایران راهپیمایی شد ,درگیری شد ,قتل ها شد ,بی هرمتی ها شد. ما اونجا نبودیم راهپیمایی کنیم ,اینجا فریاد زدیم رای من کجاست. اونجا نبودیم که جلوی گلوله هایی که به خواهرمون میخورد وایسیم ,ولی براشون اینجا شمع روشن کردیم. اونجا نبودیم تا از برادرمون زیر لگد های یه عده بی خدا همایت کنیم ,براش گریه کردیم. اونجا نبودیم وقتی پرچممون رو به تاراج بردن ولی اینجا پاش وایستادیم.

چند روزیه اخبار از ایران کمتر میاد. می گن سروصداها خابیده. میگن راههای مبارزه و سیستم تظاهرات عوض شده. میگن سرکوبا شدیدتر شده و اینجا… اینجا تازه بازی بعضیا شروع شده. امروز دیگه خیابونی نیست تو شهر تورونتو که ازش رد بشی ماشینی رو نبینی با پرچم شیروخورشید. روزنامه ی ایرانی نیست که باز بشه و توش عکس چهارتا مدل ایرانی با پرچم شیروخورشید نباشه. همه داد میزنن رای من کجاست !آخه کدوم رای؟ شماها مگه نمیگفتین اگه این حقه ماست ما ازش میگذریم ؟ شما اون روزی که ما فحش میخوردیم مگه اون ور خیابون نبودین؟ رای شماها دیگه از کجا اومد؟ مگه شماها نمیگفتین که ما احمقیم که می خوایم رای بدیم؟ پس الان خون خواهیتون برای چیه؟

پرچم ما امروز به یغما رفته.حرفمو طرفداری از کسی نگیرین. منم مثل خیلیا از وضع کشور ناراحتم. مثل خیلیا میبینم اون چیزی که حقمه چطور داره پایمال میشه. میبینم چه کسایی ادعای خون ریخته شده ی مردم پاک این مرز و بومو میکنن. ولی خوب یا بد این مملکت منه. این پرچم نماد آزادی این کشور که باید پس گرفته شه.سربلندی این کشوروپرچمش همون دلیلیه که پدر من و خیلیای دیگه سی سال پیش انقلاب کردن. دلیلیه که به خاطرش رفتن جبهه و جونشونو فدا کردن. برادر و خواهر شیروخورشید به دست اون موقع شما کجابودین؟ ایا کنار اون اسطوره ها تو جبهه بودین و یا از دست زمانه مینالیدین؟ الان چی؟

این پرچمی که امروز تو دست منه حفمه.بهش امیدها بسته شده, به پاش خونها ریخته شده ازم نخواه که ازش بگذرم

…

فردا انتخابات

Deiokes — Thu, 11 Jun 2009 22:40:08 +0000

متاسفانه این چند وقته فرصتی پیش نیومد که در مورد انتخابات پیش روی ایران چیزی بنویسم. گرچه چند باری شروع به نوشتن کردم ولی کاان هو قسمت نبود پستی رو تموم کنم. الان که این مطلب رو مینویسم روز پنج شنبه است. فردا به امید خدا به همراه تعدادی از دوستان رهسپار اتاوا خواهیم بود تا در روز سرنوشت ایران شریک شویم. تو این مدت مطالب زیادی در مورد این انتخابات نوشته شده توی سایت های مختلف که تکرارشون لطفی نخواهد داشت.

فقط امید پیش ما زنده خواهد بود. امید به فردایی سبز و به ایرانی آباد

غرور با ماست (با شیر هم البته بد نیست!)

Deiokes — Sat, 28 Mar 2009 17:58:47 +0000

خوب به مبارکی و میمنت تیم فوتبال کشورمون به یاری حضرت حق و با حمایت های بی دریغ مسئولان به عربستان باخت. بااین باخت مملکت شهید پرور با یک تیر چندصد تا نشان رو زدن: اول از همه حسن نیتمون رو به برادران عزیز و مسلمان عرب ثابت کردیم و کلا کدورت هایی رو که کشورای غربی به وجود اورده بودن رو از بین بردیم. شنیده شده امارات بعد از این حسن نیت ایران گفته ما غلت کرده باشیم به جزایر برادرمون کاری داشته باشیم. عربستانیا هم با کمال فروتنی گفتن از سه امتیاز این بازی یکی و نصفیشو میدیم به ایران! خدا را شکر

نکته ی دیگه خبره بودن مربی محبوب تیم علی دایی بود. به نظر من سیستم 32 دقیقه وقت کشی ایشون باید به کتاب گینس بغل رکورد گل هاش اضافه بشه. البته تاکید به جای ایشون به دعوت نکردن کریمی و قرار ندادن مسائل شخصی قبل از منافع ملی هم جای قدر دانی داره.

مسئاله ی بعدی حضور رئیس جمهور محبوب در ورزشگاه بود که مثل بختک شانس بدشون همراه تیم ملی بود. من به دلیل ترافیک بالای سایت های ایرانی مجبور شدم بازی رو از یه سایت عربی دنبال کنم که کا انهو به دلیل خطای دید من حدود یه دقیقه ای از تلوزیون ایران جلو تر بود (فکر کنم به همین دلیل بود که من دو بار دوبار حرص می خوردم) بابا این عربا چقدر خوشحال شدن وقتی دکتر احمدی نژاد رو دیدن. اصلا انگار که چشمشون به جمال معبود افتاده باشه از خود بی خود شدن. یحتمل از عواقب حضور ایشان خبر داشتن. به امید دیدار ریاست محترم جمهوری در مسابقات وزنه برداری جهانی.

این قضیه از جنبه های زیادی قابل بررسیه که به دلایل اخلاقی اجتماعی زبان عاجز و شرمگینه از بیان. فقط به مختصر خواستم اعلام وجودی کرده باشم

به امید ادامه ی موفقیت این عزیزان

هرکسی کو دور ماند از اصل خویش هان؟

Deiokes — Thu, 19 Mar 2009 15:36:48 +0000

سلام

این چند وقته فرصتی به دست نیومده بود چیزی بنویسم. اول از همه هرچی 3 ماه خونه نشین بودیم رو از تو چشامون در اوردن .امتحان بعد از امتحان الانم که مشغولیم با بروژه و کوفت و زهر مار (شرمنده آدم بعضی اوقات قاطی می کنه عنان سخن رو از دست میده). مورد بعدی این بود که چند روز بیش که ازدانشگاه راهی خونه بودم لپ تاپم دزدیده شد . حالا لپ تاپ به درک ,از اونجایی که غرب زدگی و فرهنگ بی محتوای این از خدا بی خبرا این بنده ی غافل رو فرا گرفته بود تمامی نت ها و پروژه هایم به همراه کامپیوتر به دیار باقی شتافت . هالا هی بگید چرا قاطی کردم.

حدود سه ماه پیش تو یکی از پست هام توبه کرده بودم از گرایش به بابانوئل غربی و به اصل خویش “عمو نوروز و حاجی فیروز” برگشته بودم ولی کااناهو مشکل من با سال نو هست نه شخصیت هاش. اینم از هدیه عید نوروز ما! خدا خودش باقیش رو به خیر کنه

یه روز دیگه

Deiokes — Sat, 21 Feb 2009 23:27:24 +0000

صحنه ی اول: وقت ناهار

از کتابخونه خسته شده بودم که تصمیم گرفتم یه تنوعی بدم برم برای ناهار.تو مسیر یه صحنه جالب دیدم: جلوی سالن مدور مرکزی دانشگاه چند نفر با پرچم فلسطین وایستاده بودن یه سری پلاکارت علیه اسراییل دستشون بود. همه ساکت بودن. چهار پنج نفر هم اون طرفتر با پرچم اسراییل نگاهشون می کردن. مامورای امنیتی دانشگاه اجازه نمی دادن کسی بهشون نزدیک بشه و چندتایی هم خبر نگار داشتن وسایلشونو سر هم میکردن. به نظرم رسید قراره یه خبرایی اینجا بشه. ولی حوصلم نکشید که وایسم ببینم چه خبره. از کنارشون رد شدم و به مسیرم به سمت شکمکده ادامه دادم.

صحنه دوم :بعد از ناهار

غذامو خورده بودم. داشتم به سمت کتابخونه بر میگشتم.دوباره گذرم به اون سالن افتاد ولی ایندفعه یکم بیشتر شوکه شدم.

مامورا اون وسط وایستاده بودن و اجازه نمی دادن که دو طرف به هم نزدیک شن. یه طرف یه عده جهود با پرچمای سفید و آبی اسراییل دستشون بودن اون طرفم امت از همه رنگ : عرب سیاه سفید چشم بادمی ایرانی و… با پرچمای فلسطین. از طبقه های بالاتر سالن هم که اشراف دارن به این تالار پرچمای دو طرف آویزون بود. دو طرف بلند گو دستشون بود فریاد میزدن امت از خدا بی خبر هم با چشای چهار تا شده از کنار اینا رد می شدن و آروم از هم می پرسیدن اینجا چه خبره. صحنه یه چیزایی شبیه میدون گلادیاتورا بود با این فرق که کشته و زخمی نداشت! لا اقل تا اونجایی که من میدونم

صحنه ی سوم : رفتن به خانه

دم دمای غروب بود که سرم داشت از خستگی میترکید. تصمیم گرفتم برم خونه.از روی کنجکاوی از همون مسیر ظهر رفتم ببینم آمار شهدا و مجروحین در چه سطحه که اگه خونی چیزی لازم باشه به سربازای اسلام اهدا کنم. ایندفعه از پرچم و دادوفریاد و این چیزا خبری نبود. همه جا سوت و کور بود. از سالن که بیرون رفتم فقط یه خبرنگار بود با دوربینش داشت با یه نفر مصاحبه میکرد. یارو رو پیرهنش نوشته بود : یهودی ها اینجا از هیچ تهدیدی نمی ترسند

صحنه آخر: در راه خانه

تو اتوبوس نشسته بودم سرمو تکیه داده بودم به پنجره. هدفونم تو گوشم بود آهنگ فرهاد بود و متن شعر این

بوی تند ماهی دودی وسط سفره ی نو…

از دور دیدم پلیس مسیرو بسته ,اونطرف تر هم یه ماشین انگار که منفجر شده بود سیاه و سوخته چیزی ازش باقی نبود. یه صدای آژیر از دور داشت نزدیک تر میشد و من تو فکر امتحان فردا بودم …

feb12, 09

فرهنگ آزادی و آزادی فرهنگ

Deiokes — Sun, 08 Feb 2009 06:48:23 +0000

مهم ترین اتفاقی که توی هفته ی گذشته برای من افتاد باز شدن دوباره ی دانشگاهمون (دانشگاه یورک ,تورنتو) بود

بعد از سه ماه تعطیلی اجباری (به دلیل اعتصاب اتحادیه ی کمک استادان) باز شد و ما دوباره رفتیم سر درس و زندگی. این لنگ در هوایی خیلی چیز مزخرفیه آدم برا فرداشم نمیتونه برنامه ریزی کنه به قول قدیمیا خدا نصیب دشمنتون نکنه!

از این حرفا که بگذریم یه چیز یاد گرفتم. روز اولی که رفتیم سر کلاس استاد درس “مطالعات اجتماعی فرهنگی ” گفت که این اعتصاب نشان دهنده ی آزادی عمل و هم چنین آزادی گروهی-اجتماعی در جوامع غربی است (جا داره بگم که این استاد از اساتید برتر دانشگاه و یک ایرانی هستند). استنباط شخصی من اینه که آزادی بیش از حد به گروه ها که به نوعی عواید اتحادیه ای رو (هر چند کوچک) بالا تر از منفعت افراد به صورت انفرادی قرار داده میتونه به فساد توجامعه منجر بشه. گر چه این آزادی ها در یک محدوده ی قانونی قرار دارند من هنوز هم معتقدم که این آزادی در نظر گرفته شده از طرف قانون گذاربیش از حدود طبیعی یک گروه خاص و ناقض حقوق سایر شهروند هاست .به عبارت دیگه: صلب آزادی سایر افراد جامعه. مثلا تو همین مورد دانشگاه ما آزادی یک اتحادیه به مدت 12 هفته زندکی پنجاه هزار دانشجو رو مختل کرد با یه جمع و تفریق ساده این مدت زمان میشه 000 200 4 روز ,یعنی بیشتر از 500 11 سال به هدر رفته. کسی جواب گو نیست و نکته ی جالب اینه که به دانشجو ها هشدار داده شده در صورت اعتراض به کمک استادها و یا سیستم آموزشی دانشگاه و یا دولت با جریمه ی سنگینی رو به رو میشوند .اونوقت اسمشو میزارن سرزمین آزادی و برابری

اگه آزادی اینه ما نخواستیم

چرا خبر بازی مختلط فوتبال اینقدر سروصدا کرد ؟

Deiokes — Wed, 28 Jan 2009 20:40:56 +0000

این چند روزه یکی از اخباری که خیلی سرو صدا کرده بود داستان بازی کردن تیم دختران و نوجوانان پسر تیم استقلال تهران بود .سایت های زیادی در این مورد مطلب نوشتن و تو یکی از وبسایت ها حتی نوشته بودند که این بازی 7-0 به نفع تیم پسران تمام شده بود. اما نکته ای که کسی به اون اشاره نکرد این بود که چرا این اتفاق افتاد؟

همه جای دنیا و بالاخص ایران هنجارهای جامعه بر تفکیک جنسیتی تاکید دارد. برای باز کردن این قضیه بگذارید در ابتدا نگاهی داشته باشیم به این مساله در کودکان. همه ی ما کم و بیش خاطراتی از دوران کودکیمون داریم که با این مسئاله گره خورده باشه. مثلا دختر بچه ای که دوست داشته با بقیه ی پسرای هم سن و سالش یه بازی پسرونه (در باور جامعه)بکنه و یا پسری که به دلیل علاقه به یه عروسک (براساس هنجار های جامعه) از طرف اطرافیان و حتی دوستان هم سن و سال سرزنش میشود. این قبیل مسائل به حدی پیش پا افتاده تلقی می شوند که کمتر کسی به دلایل به وجود آمدن آنها توجه می کند

جدای از حاکمیت دینی که بر کشور ایران حاکم است و مجاز ندانستن رقابت با جنس مخالف در این گونه ورزش های تیمی از طرف طیف محافظه کار دینی این مورد در سایر کشورها به ویژه کشورهای غربی (که به عقیده ی خودشون سردمدار برابری از هر لحاظ هستند ) به وضوح به چشم می آید. برای مثال تفکیک ملیتی در اکثر کشور های جهان نژاد پرستی⁽¹⁾ محصوب می شود که جریمه ی گزافی برای عاملانش خواهد داشت اما به تفکیک جنسیتی ⁽²⁾(به الاخص در سنین کم ) به این دید نگاه نمی شود در حالی که بسیاری از روانشناسان تعامل و رقابت با جنس مخالف ⁽³⁾ را یکی از عوامل رشد و پرورش ذهنی و اجتماعی در کودکان می دانند . تئوری های مختلفی در مورد دلایل و ریشه های به وجود آمدن این رفتارمتشابه از سوی افراد متفاوت با فرهنگ ها و عقاید گوناگون وجود دارد. به عنوان مثال از دید تئوری فعل و انفعالی ⁽⁴⁾ این واکنش از سوی افراد یک جامعه (در این مورد قبول نکردن و سرزنش بازی کردن با جنس مخالف) یک واکنش طبیعی به مرزهای موجود در جامعه است در حالی که از دید تئورسین های فرهنگ اجتماعی ⁽⁵⁾ این رفتار از طریق هنجارهای ساخته شده به دست انسان ها و در مرور زمان شکل گرفته است . به هر صورت مسئاله ای که مشخصا قابل استباط است عدم امکان توجیه رفتار پیچیده ی انسانی به صورت مطلق توسط یک یا دو تئوریست

مهم ترین و ابتدایی ترین گام برای درک این گونه رفتارها و این کیس درک جواب به این سوال هاست که چرا؟ و تحت چه شرایطی؟ این اتفاق افتاد

1. Racism

2. Sex Segregation

3. cross-sex cooperative play

4. Interactionist theoretical framework

5. cultural theoretical perspectives

حسین آمد

Deiokes — Fri, 23 Jan 2009 05:53:04 +0000

به یاری خدا مراسم تحلیف برادر معتقد باراک حسین اوباما به مبارکی و میمنت انجام شد. حالا این که چین پخش زنده برنامشو به خاطر سرکوفت زدن به کمونیست قطع میکنه یا برادران هم پیمان و ضد استکبار ما تو کره شمالی تو این همه اخبار مهم دست جمعی از قلمشون در میره که تو این یینگه ی دنیا رییس جمهور فلان کشور دور افتاده عوض شده و یا دولت کریمه احمدی نژاد اعلام میکنه تا وقتی غزه هست کی به تحلیف این یارو کار داره زیاد از اهمییت این لحظه ی تاریخی کم نکرد. بوش با بد و بیراه مردم و لنگه کفش خبر نگار عراقی از کاخ سفید رفت و دیک چنی با ویلچر عوضش اوباما با شعار امید بجای ترس رقصان و با افاده اومد

یه مسئله ی جالب تو مراسم رسمی شب تحلیف که توجه این حقیر رو خیلی به خودش جذب کرد این بود که عده ی قابل توجهی از مهمان ها سیاه پوست بودند

بازماندگان آبراهام لینکلن خدا بیامرز اون موقع که رو قبرش خاک می ریختن و به هم می گفتن “هرچی خاک اون مرحومه باقی عمر شما” عمرا فکر نمی کردن یه روز برو بچه های عمو تام واسه خودشون پارتی ریاست جمهوری بگیرن و سفید پوستایی که به وحی حضرت حق ژن ریاست جمهوری جزو لاینفک وجودشونه رو به زور راه بدن ! یکم بهشون بیشتر رو بدن میگن خدا هم سفید پوست نیست(استغفرالله!) دیگه با اراده باری تعالی هم شوخی؟

گذشته از این توصیفات یه نکته جالب دیگه که خیلی تو این تغییر و تحولات به چشم اومد این بود که تو روز دوم ریاست جمهوریش این عمو حسین قصه ی ما وزرا و مسئولین مرتبط با تمام سوراخ موشهای موجود در دنیا اعم از پاکستان و عراق تا علی آباد کتول رو معرفی کرد و مثل بعضیا 3 ماه تمام لفتش نداد تا یه نفر قابل اعتماد برای احراز پست وزارت پیدا کنه بعد تازه بفهمه نمایندگان فهیم مملکت باش حال نمی کنن! خدا رو شکر که این تفرقه گرایی ها فقط مال غرب و استکباره و نه به مردم نه به رییس جمهوری عادل و فاضل ما دخلی نداره

به هر حال وبه قول معروف آبرام تو بخواب جان (نه اونم ترور شد عمرشو داد به شما) عمو حسین بیداره .از اون طرف هم میگن شاهنامه آخرش خوشه! اومدنش که تاریخی بود حالا ببینیم تا رفتنش میتونه یه برگ مثبت به این تاریخ نکبت بار بشری اضافه کنه یا نه!؟